Sadhoes & Yogi's van India
Vreemdeling Sadhoes

Elke vreemdeling in India, hoe lang hij ook blijft en hoe volledig hij ook 'indianizeert', zal altijd een vreemdeling blijven, een falang.
Maar toch kunnen vreemdelingen ook sadhoes worden, en de autochtonen zullen hen als net zo heilig beschouwen als Indiase sadhoes. Vooral de eenvoudige plattelanders — en 75% van de totale bevolking leeft nog op het platteland — behandelen hen met grote eerbied en vragen om hun zegen.
De stadsbewoners, de moderne, Westers gezinde Indiërs tonen vaak minder begrip.

Hoewel vele nationaliteiten, en zowel mannelijk als vrouwelijk, zijn vertegenwoordigd, is het grootste deel van deze vreemdelingen Italiaans of Frans.
Sommige buitenlandse sadhoes, in 'deeltijd', werpen zich telkens weer in het avontuur van het sadhoeleven maar hun banden met het thuis-front blijven behouden.
Anderen verbranden al hun schepen achter zich, zoals het zou moeten, en richten zich totaal op de verwezenlijking van de sadhoe idealen.
Een Franse sadhoe, zo'n honderd jaar geleden.
Vreemdeling Sadhoes bij de Shivaïten
Mangalanand Giri, een sadhoe van de Juna Akhara, op de Kumbha Mela in 2001 te Allahabad.
Ram Puri, een sadhoe van de Juna Akhara, op de Kumbha Mela in 2001 te Allahabad. In de achtergrond de oude Shri Mahant van de Juna Akhara, Arjun Puri.
Mangalanand Giri, ook wel Goagil genoemd, en Rampuri hebben nog wel bindingen met het Westen. Rampuri publiceerde een autobiographie in 2005 over zijn ervaringen als een sadhoe. Beiden zijn later Shri Mahant geworden.
Parvat Giri (links), een Italiaanse sadhu die een chela van Dipak Giri (rechts) is en al meer dan twee jaar een khareshwari — d.w.z. een 'staande sadhoe'.

Hij is de eerste buitenlandse sadhoe, voor zover ik weet, die een dergelijke moeilijke tapasya uitoefent.
Dipak Giri, een longtime baba van Italiaanse afkomst.
Dipak Giri was een Mahant in de Avahana Akhara,
maar is inmiddels overgestapt naar de Juna Akhara.
In de zomer verblijft hij in zijn ashram in Italië.
Het laatste contingent van de Juna Akhara processie verlaat het kamp op weg naar een heilige onderdompeling in de rivier de Shipra in Ujjain. Dit zijn onlangs geïnitieerde chela's en baba's van lagere gehalte. Helemaal achterin kregen de twee buitenlandse baba's hun plaats toegewezen. Degene met donker haar is Santosh Puri, een Italiaanse baba.
Vreemdeling Sadhoes bij de Vishnoeïten
Zo vandaag de dag zijn er minstens enkelen honderden buitenlands sadhoes, van wie sommigen al meer dan twintig jaar sadhoe zijn, en het lijkt erop dat hun aantal nog stijgt.

Ze worden formeel geïnitieerd in de diverse sekten, ontvangen hun sadhoe naam, en in verschijning en gedrag conformeren ze zich zoveel mogelijk met de sadhoe levensstijl.

Mohan Das (links), een Japanse sadhoe die door Mathura Das, die nu twee jaar zijn guru is, wordt gezegend. Volgens oeroude traditie, moet de leerling alle opdrachten van zijn leraar uitvoeren, en Mohan Das gedraagt zich bijna als slaaf van zijn meester. Nochtans, hij doet dit gewillig, aangezien dergelijk werk veel positieve 'karma' oplevert waarmee hij de zonden van dit en vorige levens teniet kan doen.

Zie verhaal: Holy Smoke
Nog een ander verhaal met een vreemdeling sadhoe: Een Amerikaanse Sadhoe

Charan Das, oorspronkelijk een Amerikaan, leefde meer dan twintig jaar als sadhoe in India. Vrolijk en zonder zorgen, zwierf hij door het land, van de ene heilige plaats naar de andere, op bezoek bij zijn sadhoe broers.
Hij is naar Vaikunth vertrokken.

Veel meer info en foto's in mijn boek Contact Dolf Hartsuiker