Shiva en zijn volgelingen

Homepage	Ascese en zelfkwelling	Shiva en zijn volgelingen
Vishnoe: Rama & Krishna	Sadhvi's: vrouwelijke sadhoes	Vreemdeling sadhoes
Kumbha mela's	Noten & Bibliografie	Verhalen

Shiva en zijn volgelingen
Naga baba's	Gorakhnathi's	Udasin baba's	Aghori's

Shiva is de god van de Vernietiging zo wel als de Schepping, die elkaar in een eeuwige cyclische beweging volgen. Zijn lichaam is bedekt met as, symbolisch voor dood en regeneratie. Shiva is altijd naŒkt, wat zijn oorspronkelijke wezen, zijn niet-gehechtheid aan de wereld symboliseert. Zijn lichaam vertoont vrouwelijke kenmerken, zoals zachte ronde contouren en geen baard, en soms ook wordt hij afgebeeld als half man, half vrouw, wat symbolisch is voor zijn overstijging van tegengestelden, voor de oorspronkelijke eenheid van polariteiten.
Met half gesloten ogen zit hij ondergedompeld in meditatie, in goddelijke vervoering. De Ganges ontspringt uit zijn lange haar, zijn jata, als een fontein, die neerplenst in de bergen van de Himalaya op de achtergrond. De halve maan — de nieuwe maan, de 'maan van Shiva' — op zijn voorhoofd, de cobra rond zijn hals, de witte stier Nandi, de rivier de Ganges, en de volle maan vormen een symbolische cluster die op de functie van Shiva als vruchtbaarheidsgod, een maangod wijst.		Op zijn voorhoofd zijn met as drie horizontale lijnen geschilderd, die de drie belangrijke goden vertegenwoordigen, de drie 'werelden', enz. Rond zijn hals is een roedraksh mala van 108 kralen, de 108 elementen van de materiële schepping, en in zijn hand een mala van 54 kralen, de 54 letters van het Sanskriet alfabet. De twee grote ringen door zijn oren zijn een indicatie van zijn buitenzintuiglijke waarneming. Hij is gezeten op een tijgerhuid, een symbool van macht, die zijn beheersing over de dierenwereld toont.

Shiva wordt vaak afgebeeld met een drietand, de trishul, zoals hierboven achter de stier Nandi te zien is, en in navolging van hem dragen veel Shaiva’s dit nu vooral symbolische wapen, dat dient ter bestrijding van onwetendheid of onbewustheid in de fysieke, mentale en spirituele sferen. Shiva wordt vaak getoond zittend in de crematie plaats (shmashana), wat de correcte houding van een yogi tegenover het leven symboliseert. Shmashana is het einde van de fysieke fase van het leven. Dit is een eerste vereiste voor elke nieuwe schepping.
Naga baba's Hari Giri en Ramnath Giri	In hun verschijning proberen sadhoes op de goden te lijken zoals die door oude mythen en populaire legenden bekend zijn; en dan vooral op Shiva want voor sadhoes is hij de Meester van Yogis. Zijn voorbeeld volgend, lopen heel wat sadhoes naŒkt, wat hun afstand doen van de wereld van sterfelijken symboliseert, en wrijven ze hun lichaam in met de as van hun heilige vuren, symbolisch voor dood en wedergeboorte. Veel sadhoes dragen uiterst lang haar (jata), eveneens in navolging van Lord Shiva, wiens lange strengen haar als 'zetel' van zijn bovennatuurlijke krachten worden beschouwd.

De Naga baba's
Darshan Giri Naga baba (zie ook het verhaal Gangasagar)	Een grote en prominente Shiva sekte bestaat uit 'strijders-asceten', of Naga's (de 'naŒkten'), die sinds het prehistorische tijden heeft bestaan. Hoewel sadhoes in het algemeen als vredelievend gekenmerkt kunnen worden, waren de Naga's uiterst militant, vechtend met rivaliserende sekten, de Moslims en later zelfs de Britten. Zij waren uitstekende vechters want zij kenden geen angst voor de dood.
	Hoog in het ijzige Himalayagebergte, maar evenzogoed naŒkt, blaast Naga baba Bhola Giri de slangachtige hoorn, die nagphani genoemd wordt, wat 'cobra-hoed' betekent, één doordringende toon veroorzakend. Dit instrument is verwant aan de cobra (naga), de intieme metgezel van Lord Shiva, die altijd rond zijn hals ligt gerold.
De sporen van deze 'macho' houding zijn vandaag nog waarneembaar. De Naga sekte is onderverdeeld in Akharas, d.w.z. 'regimenten', zoals een leger. Hun oorlogszuchtig verleden is zichtbaar in hun vertoning van bewapening — stokken, speren, zwaarden en vooral de drietand (trishul) — maar deze hebben tegenwoordig een meestal symbolische functie. Onder de Naga's — zoals deze naam al doet verwachten — zijn er nog veel sadhoes die naŒkt lopen. Ook in andere opzichten vertegenwoordigen zij het ideaalbeeld van de sadhoe zoals dat duizenden jaren geleden werd vormgegeven.

De Gorakhnathi's
	Gorakhnathi's worden in het algemeen aangeduid als Yogi's of Jogi's. Hoewel in uiterlijk zeer gelijkend op sannyasi's, volgen de Jogi's niet de Vedantische leer van Shankara, maar hangen ze de Tantristische weg aan die door hun guru-stichter Gorakhnath werd onderwezen. Toch zijn zij volgelingen van Shiva, al is het in zijn manifestatie als Bhairava, en daarnaast vereren zij Dattatreya en Hanuman. Gorakhnath, die beschouwd wordt als een incarnatie van Shiva, wordt als een godheid door de Jogi's vereerd, en een aantal tempels zijn aan hem gewijd. Jogi's worden daarom vaak aangeduid als 'Gorakhnathis', of eenvoudiger, 'Nath baba's'.
	Pagal Mauni Baba behoort tot de Aughar sectie van de Gorakhnathi's. Zoals zijn naam aangeeft, is deze baba 'gek, goddelijk bedwelmd' (pagal) en 'niet-sprekend' (mauni). (zie ook het verhaal: Benares)

Sommige Gorakhnathis worden Kanphata genoemd. Deze naam verwijst naar de reusachtige oorringen die één van hun onderscheidingstekens zijn, en naar hun unieke gebruik het kraakbeen van hun oren te doorboren om de oorringen te kunnen bevestigen.
Men gaat ervan uit dat de praktijk van het doorboren van de oren bij Gorakhnath begonnen was en dat de benaming Kanphata (lett.'splits-orig') een scheldwoord was dat door de Moslims voor deze Yogi's werd gebruikt.
Tijdens de initiatieceremonie doorboort een speciale Guru de schelpen van beide oren met het tweezijdige Bhairavi mes. De gaten worden opgevuld met nim-houten stokjes en nadat de wonden zijn geheeld, worden de grote ringen (mudra's) ingebracht.
Deze zijn een symbool van het geloof van de Yogi's. Sommigen verklaren dat tijdens het doorboren van het oor een nari (mystiek kanaal) in het kraakbeen wordt doorgesneden, waardoor de Yogi's yogic power verwerven. De Yogi die de mudra draagt, wordt onsterfelijk.

Ambai Nath

De Udasin

De belangrijke sekte van Udasin asceten was oorspronkelijk geen Shiva sekte — zelfs geen Hindoe sekte — maar behoorde tot de Sikh godsdienst. Deze werd opgericht in de zestiende eeuw door een zoon van Guru Nanak — zelf de stichter van Sikhism — Shrichandra geheten.
Udasin worden daarom ook wel Nanakputra's genoemd, de 'zonen van Nanak', en zij respecteren de Grantha Saheb, het heilige boek van de Sikhs.
Zij werden door de opvolger van Guru Nanak geëxcommuniceerd en geleidelijk aan keerden ze zich tot het Hindoeïsme.

Een stille ochtendscène rond de dhoeni van Udasin baba's, die voor de jaarlijkse viering van Shivaratri zijn samengekomen.

De Udasin vereren panchayatana, een combinatie van vijf goden, namelijk Shiva, Vishnoe, de Zon, de godin Durga, en Ganesh; bovendien vereren zij hun stichter-guru Shrichandra.
Hun filosofie komt fundamenteel overeen met de monistische Vedanta zoals die door Shankara is uiteen gezet en ook in andere opzichten lijken zij erg op Shiva sannyasi's.
Als alle sannyasi's dragen Udasin rode of zwarte doeken, gebruiken ze as, dragen ze gewoonlijk lang haar in jata, enz., maar verschillen ze in details zoals hun wollen gebreide kappen en een kleine zilveren halvemaanvormige ring in het rechter oor.
Verder, wanneer zij in gevechten met rivaliserende sekten een kant moesten kiezen, kozen zij de kant van Shiva baba's.

Vital Das, een Udasin baba, zijn lichaam bedekt met as.

De Aghori's
Heiligheid kan niet slechts macho zijn, maar zelfs 'gek', god-bezeten, zoals het door de leden van een nogal duistere en kleine sekte wordt getoond, de Aghori's.
Het drinken uit een mensenschedel is slechts één van de opvallende eigenaardigheden die Gauri Shankar Mishra van de gemiddelde asceet onderscheidt. Hij drinkt alcohol (wat voor kaste Hindoes en zeker asceten is verboden), eet het vlees van dode dieren die in de straat worden gevonden en scheldt mensen uit met vuile obsceniteiten.	Zij streven de extreemste kenmerken van Lord Shiva als Veroveraar van de Dood na: bij voorkeur hangt hij rond op de crematie-plaats; hij baadt in crematie-as; hij draagt een mala van schedels en beenderen; hij is in gezelschap van geesten en spoken; hij is onophoudelijk bedwelmd; en hij gedraagt zich als een waanzinnige. Aghori's overtreden opzettelijk alle ascetische (en Hindoeïstische) taboes, aangezien zij ervan overtuigd zijn dat zij door 'alle waarden om te keren' hun 'verlichting' zullen versnellen. Terwijl alle sadhoes verondersteld worden vegetarisch te zijn en geheelonthouders (zoals trouwens alle Hindoes van de hogere kasten), eten Aghori's vlees en drinken ze alcohol. Zelfs nog afgrijselijker gewoonten worden aan Aghori's toegeschreven: zij eten het vergane vlees van lijken; zij eten uitwerpselen en drinken urine, zelfs van een hond; zij hebben rituele se+ met menstruerende prostituees op de crematie-plaatsen, waar zij gewoonlijk uit hangen; en zij mediteren terwijl ze op lijken zitten. Het is twijfelachtig of dit allemaal regelmatig wordt gedaan, maar het schijnt vrij zeker dat minstens zo nu en dan, en dan in een rituele context, als een soort 'eucharistie', deze kannibalistische en andere 'onmenselijke' handelingen nog plaatsvinden. Aghori's leven bij voorkeur op crematie-plaatsen en omringen zich met artefacten van de dood, zoals menselijke schedels waaruit zij drinken en waarmee zij magische rituelen uitvoeren. Tegenwoordig is het niet makkelijk een echte Aghori te vinden. Niettemin vertegenwoordigen de Aghori's een traditie die duizenden jaren oud is, en er zijn tijden geweest dat de sekte vrij talrijk was.

Voor commentaar: Dolf Hartsuiker
naar homepage	to top